Nieuwe druktechniek maakt gebruik van cellen en moleculen om biologische structuren na te bootsen

Week 2, continued (Juni- 2019).

Anonim

Onderzoekers van de Queen Mary University in Londen hebben een druktechniek ontwikkeld met cellen en moleculen die normaal in natuurlijke weefsels worden aangetroffen om constructies te creëren die op biologische structuren lijken.

Deze structuren zijn ingebed in een inkt die vergelijkbaar is met hun oorspronkelijke omgeving en opent de mogelijkheid om ze te laten gedragen zoals ze in het lichaam zouden doen.

Dit stelt de onderzoekers in staat om te observeren hoe cellen werken in deze omgevingen en stelt hen mogelijk in staat om biologische scenario's te bestuderen, zoals waar kanker groeit of hoe immuuncellen interageren met andere cellen, wat kan leiden tot de ontwikkeling van nieuwe geneesmiddelen.

De techniek combineert moleculaire zelfassemblage, bouwstructuren door moleculen zoals Legostukken te assembleren, met additieve fabricage, vergelijkbaar met 3D-printen, om de complexe structuren te reconstrueren.

De structuren kunnen onder digitale controle en met moleculaire precisie worden vervaardigd, waardoor de onderzoekers ook constructies kunnen maken die lichaamsdelen of weefsels nabootsen voor tissue engineering of regeneratieve geneeskunde.

De studie is gepubliceerd in Advanced Functional Materials.

Professor Alvaro Mata, van de School of Engineering and Materials Science van Queen Mary, zei: "De techniek opent de mogelijkheid om biologische scenario's te ontwerpen en te creëren, zoals complexe en specifieke celomgevingen, die op verschillende gebieden kunnen worden gebruikt, zoals tissue engineering door constructies te maken die lijken op weefsels of in-vitromodellen die kunnen worden gebruikt om geneesmiddelen op een efficiëntere manier te testen. "

De techniek integreert de micro- en macroscopische controle van structurele kenmerken die met de moleculaire en nanoschaalbesturing worden bediend door zelfassemblage. Hierdoor wordt tegemoet gekomen aan een belangrijke behoefte bij 3D-printen, waarbij algemeen gebruikte drukinkten een beperkte capaciteit hebben om actief de cellen te stimuleren die worden afgedrukt.

Promovendus Clara Hedegaard, hoofdauteur van het artikel, voegde toe: "Deze methode maakt het mogelijk om 3D-structuren te bouwen door meerdere soorten biomoleculen te printen die in goed gedefinieerde structuren op meerdere schalen kunnen worden samengevoegd. een mogelijkheid om de chemische en fysische eigenschappen tijdens en na het printen te controleren, die kunnen worden afgestemd om het celgedrag te stimuleren. "

menu
menu